Η Μεσογειακή Ιχθυοκαλλιέργεια

Στη περιοχή της Μεσογείου η έναρξη της υδατοκαλλιέργειας ανιχνεύεται στην Αρχαία Αίγυπτο.  Στο τάφο του Ακτιχέπ (2500 π.Χ.) υπάρχουν εικόνες που δείχνουν άνδρες να βγάζουν τιλάπια από μία λιμνούλα.  Οι Ετρούσκοι (Ιταλία) είχαν θαλάσσια ιχθυοτροφεία τον 6ο αι. π.Χ., ενώ οι Έλληνες καλλιεργούσαν οστρακοειδή το 5ο αι. π.Χ.  Οι Ρωμαίοι εκτρέφανε θαλασσινά ψάρια, κυρίως λαβράκι και τσιπούρα, τα οποία θεωρούντο σπάνια και ήταν πολύ δημοφιλή σε βιβλία συνταγών όπως το "De Re Coquinaria" του Apicio τον 1ο αι. π.Χ.
 
Αυτό το είδος υδατοκαλλιέργειας εξαφανίστηκε με το τέλος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.  Επανεμφανίστηκε τον 15ο αι. μ.Χ. ως εκτεταμένη μεγάλης κλίμακας υδατοκαλλιέργεια σε λιμνοθάλασσες της Αδριατικής και ονομαζόταν vallicultura (υδατοκαλλιέργεια σε παράκτιες λιμνοθάλασσες).  Η καλλιέργεια ψαριών αναπτύχθηκε λόγω της θρησκευτικής πρακτικής που απαγόρευε τη κατανάλωση κρέατος τις Παρασκευές.
 
 Η σύγχρονη ιχθυοκαλλιέργεια ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 με τη καλλιέργεια του λαβρακιού και της τσιπούρας, μετά από σημαντικές ανακαλύψεις στο κύκλο ζωής αυτών των ειδών.  Ο κλάδος υιοθέτησε τη τεχνολογία πάχυνσης σε κλωβούς από το κλάδο του σολομού.  Υποστηρίχτηκε και αναπτύχθηκε με σημαντική έρευνα, κυρίως στους τομείς της αναπαραγωγής, της καλλιέργειας λαρβών, της παρασκευής ιχθυοτροφών και της μηχανικής τεχνολογίας  Σήμερα ο κλάδος παράγει πάνω από 300.000 τόνους έναντι μερικών χιλιάδων τόνων πριν 20 χρόνια.
 
Η Μεσογειακή ιχθυοκαλλιέργεια επικεντρώνεται στη καλλιέργεια των δημοφιλών σαρκοφάγων ψαριών, όπως το λαβράκι και η τσιπούρα, τα οποία είτε αλιεύονται σε μικρές ποσότητες είτε είναι υπερ-αλιευμένα  Αν και η παραγωγή του λαβρακιού και της τσιπούρας αποτελεί περίπου το 95% της συνολικής παραγωγής, η καλλιέργεια των νέων παρεμφερών είδών (φαγκρί, μυτάκι, μυλοκόπι, συναγρίδα κ.α.) κερδίζει έδαφος.
 
Η Ελλάδα είναι η βασική χώρα παραγωγός μεσογειακών ψαριών και διατηρεί σταθερά μερίδιο της τάξης άνω του 40% της παγκόσμιας παραγωγής.  Το 30% της παραγωγής λαμβάνει χώρα στην Τουρκία, ενώ η παραγωγή του υπόλοιπου 30% σε άλλες μεσογειακές χώρες.
 
Ο κλάδος της Μεσογειακής ιχθυοκαλλιέργειας και η σημαντική του ανάπτυξη έχουν επιφέρει αξιόλογα αποτελέσματα τόσο στη παραγωγή εγχώριων, νωπών, φθηνών και υψηλής ποιότητας ψαριών, όσο και στη δημιουργία μιας κοινωνικό-οικονομικής δομής που άμεσα και έμμεσα περιλαμβάνει χιλιάδες εργαζόμενους, κυρίως σε περιοχές που εξαρτώνται από την αλιεία.  Επιπλέον, η θαλασσοκαλλιέργεια είναι η μοναδική παραγωγική δραστηριότητα που έχει αποικίσει ακατοίκητα νησιά και βραχονησίδες τα οποία συνήθως αποκλείονται από άλλες επενδύσεις.